CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Miejsce dla wszystkich co mają ochotę prowadzić dziennik czy swój temat, opisując jak na co dzień zmagają się z chorobą.

Moderatorzy: Anette28, Moderatorzy

ODPOWIEDZ
Awatar użytkownika
OhMyGut
Debiutant ✽
Posty: 13
Rejestracja: 27 sty 2021, 21:30
Choroba: CU
województwo: mazowieckie
miasto: Wawa

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: OhMyGut » 05 lut 2021, 15:02

Trzeba jakies pozytywy znaleźć. Gdzie niby indziej dostaniesz „darmowe” śniadanie do łóżka?:) na ogol to ja żonie do łóżka śniadanie nosiłem. A tu jeszcze obiad i kolacja :D
Poza tym w końcu mam czas na obmyślenie biznesplanu firmy o której zawsze marzyłem a na co nigdy nie mialem czasu. Trzeba korzystać :)

Aurer86
Debiutant ✽
Posty: 2
Rejestracja: 07 lut 2021, 18:13
Choroba: CD
województwo: mazowieckie
miasto: Grodzisk Mazowiecki

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: Aurer86 » 08 lut 2021, 20:48

Na której sali leżałeś?. Mnie wypisali 1 lutego gdy nie zgodziłem się na operacje..

Awatar użytkownika
OhMyGut
Debiutant ✽
Posty: 13
Rejestracja: 27 sty 2021, 21:30
Choroba: CU
województwo: mazowieckie
miasto: Wawa

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: OhMyGut » 11 lut 2021, 10:53

Aurer86 pisze:
08 lut 2021, 20:48
Na której sali leżałeś?. Mnie wypisali 1 lutego gdy nie zgodziłem się na operacje..
Leżę dalej na 7-ce. Czekam już w zasadzie tylko na cofnięcie się tego covida bo chwycił mnie za płuca i skubaniec nie chce puścić. A trzyma mocno....
Podleczyli Cię trochę? Mnie po sterydach dożylnych postawili na nogi. Nie ma już krwi ani ostrych biegunek. Tylko ten wirus żeby nie popsuł tego co już osiągnęliśmy... W sumie bilans na plus jak na razie.
Aha, gdyby ktoś się zastanawiał to w szpitalu nie ma tłustych czwartków ale miną pielęgniarki po spytabiu o paczka była bezcenna :D

Leo-trans
Początkujący ✽✽
Posty: 81
Rejestracja: 02 lut 2020, 16:48
Choroba: niesklasyfikowane NZJ
województwo: mazowieckie
miasto: Okuniew

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: Leo-trans » 11 lut 2021, 11:25

Bo to była pielęgniarka że wschodu a tam nie ma tłustych czwartków tylko cały rok 😃 pozdrawiam i szybkiego powrotu do zdrowia życzę

Awatar użytkownika
OhMyGut
Debiutant ✽
Posty: 13
Rejestracja: 27 sty 2021, 21:30
Choroba: CU
województwo: mazowieckie
miasto: Wawa

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: OhMyGut » 11 lut 2021, 13:55

Nie wierzę.... Pacjentom jednak dostało się po paczku. Człowiek czasem sobie żartuje a później okazuje się że ten żart to samo życie :D

Awatar użytkownika
OhMyGut
Debiutant ✽
Posty: 13
Rejestracja: 27 sty 2021, 21:30
Choroba: CU
województwo: mazowieckie
miasto: Wawa

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: OhMyGut » 27 lut 2021, 21:48

I już po szpitalu. Spędzone 3,5 tygodnia. Zaliczone masę kroplówek, 3 dni bez jedzenia, antybiotyki, przeciwkrwotoczne, sterydy i COVID w prezencie. Tydzień w Pruszkowie na internie, reszta w MSWiA, do którego dostałem się tylko dzięki covidowi (kto mówi że to pech? :) ).
Spojrzenie na pobyt w szpitalu troche psycholoiczne - każdy dzień był wart tego, żeby poświęcić trochę życia. Na szczęście rodzina dała sobie beze mnie radę i mogłem w spokoju zająć się sobą. Poza leczeniem oczywiście szpitalu mamy cały dzień na siebie. Nauczyłem się podstaw e-commercu, wszedłem w rynek kryptowalut, zamwóiłem części do auta, na które czekało chyba rok i... nauczyłem się piec ciasta z youtuba :) Dzisiaj strzelam po 3-6 ciast w tygodniu ku uciesze mojej rodziny, no i mnie samego bo sam zjadam chyba większość hehe. Gdyby ktoś powiedział mi że mam iść na 3,5 tyodnia do jednej sali szpitalnej to bym się pewnie pochlastał ale złe wiadomości dawkowane stopniowo nie są tak straszne jak z jednego strzału ;)
W szpitalu już kilka dni po dowaleniu mi sterydów jelita same się zaczęły regulować i "ozdrowiałem" w moment. Mimo kilkudniowego zdychania od covida pod tlenem moja euforia była niemierzalna - w końcu pierwszy raz od roku mogłem normalnie pójść do WC. Kto osiągnął remisję ten penie rozumie.
Na oddziale covidowym niezły folklor, bo nie można wychodzić z sali na korytarz (mimo że każdy pacjent chory a personel zaszczepiony, WTF?), każdy wygląda jak ufoludek więc nie wiadomo czy przyszedł obiad czy obchód. Jedną z niewielu przyjemności było oczekiwanie na posiłek i zgadywanie co tym razem rzucili do pudła. A pojawiały się tam takie smaczki jak: schabowy, mielony, surowy seler naciowy, ser zółty, naleśniki i szynka wieprzowa z chlebem razowym. Dieta cud. Cud jak jelita to wytrzymają. Na szczęście poczciwy sąsiad z sali miał większą tolerancję żywieniową i często zamieniałem swoje "dietetyczne" dania z jego bardziej domowymi smakami. Śmiesznie było. Na szczęście zapas awokado dostarczony mi przez rodzinę ubarwiał nudne jak "Śmierć w Wenecji" śniadania i kolacje. Polecam. Śmiesznie było.

Kilka wniosków:
- nie bać się szpitali (no, może teraz trochę bo jeśli nie chorujesz na covida to pewnie nie jesteś chory i zdychaj na izbie przyjęć 20h - jak ja)
- nie bać się leków - sam czytałem więcej o skutkach ubocznych sterydów niż o ich działaniu i sam się nakręcałem, zupełnie niepotrzebnie bo postawiły mnie na nogi i to w moment
- zdrowie jest najważniejsze, bo bez zdrowia nie poradzimy sobie w życiu, po prostu - CU dowalilo przede wszystkim moją psychikę do tego stopnia, że cały dzień chciałem po prostu mieć spokój, nawet od żony, od małej córeczki, od pasji garażowej, od wszystkiego. Dzisiaj nadrabiam zaległości poświęcając się przede wszystkim rodzinie i widząc jak dużo mnie brakło
- cieszyć się tym co się ma i przestać zajmować się rzeczami, które w miarę możliwości można olać lub przełożyć, tak po prostu. Po wyjściu z objawów choroby wszystkie ciążące mi sprawy stały się jakieś takie małe... .przecież jestem zdrowy to co mnie tam jakieś mandaty czy zaległości pracy :) Takie mam teraz podejście i nie zamierzam go zmieniać.

Życzę każdemu takiego powrotu do zdrowia i mam nadzieję, że sam utrzymam się w tym stanie jak najdłużej, lub nawet całe lata/ Będę o to dbał i Wy też dbajcie o siebie

Dorota1973
Początkujący ✽✽
Posty: 195
Rejestracja: 05 lut 2019, 20:55
Choroba: CD u dziecka
województwo: warmińsko-mazurskie
miasto: Kętrzyn

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: Dorota1973 » 28 lut 2021, 09:06

Cześć.
Sam widzisz jak choroba dokonuje przewartościowania wielu spraw. Dopiero wówczas zaczynamy rozumieć co jest ważne z życiu.
Od jakiegoś czasu staram się tak właśnie weryfikować zadania i sprawy. Zapomnieć o dąsaniu się i kłótniach bez sensu. Zabierają tylko czas i energię. Oczywiście z dystansem żeby nikt nie pomyślał że przestałam być odpowiedzialna. Trzeba się cieszyć z każdego dnia.
Pozdrawiam.

omega
Debiutant ✽
Posty: 38
Rejestracja: 15 kwie 2018, 19:44
Choroba: CU
województwo: warmińsko-mazurskie

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: omega » 01 mar 2021, 11:12

@OhMyGut
Byłeś w dużych tarapatach i Twoje milczenie mogło budzić niepokój.
Życzę dużo zdrowia , całkowitej i trwałej remisji.

Dorota1973
Początkujący ✽✽
Posty: 195
Rejestracja: 05 lut 2019, 20:55
Choroba: CD u dziecka
województwo: warmińsko-mazurskie
miasto: Kętrzyn

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: Dorota1973 » 01 mar 2021, 11:19

omega pisze:
01 mar 2021, 11:12
@OhMyGut
Byłeś w dużych tarapatach i Twoje milczenie mogło budzić niepokój.
Życzę dużo zdrowia , całkowitej i trwałej remisji.
Wg profilu jesteś z warmińsko-mazurskiego. Powiesz gdzie się leczysz?
Mój syn jeszcze z przychodni przy szpitalu dziecięcym w Olsztynie ale za 10 miesięcy będzie pełnoletni. Podpowiesz coś?

omega
Debiutant ✽
Posty: 38
Rejestracja: 15 kwie 2018, 19:44
Choroba: CU
województwo: warmińsko-mazurskie

Re: CU - czyli moja droga w zaleczeniu tego cholerstwa

Post autor: omega » 01 mar 2021, 14:48

Dorota1973 pisze:
01 mar 2021, 11:19

Wg profilu jesteś z warmińsko-mazurskiego. Powiesz gdzie się leczysz?
Mój syn jeszcze z przychodni przy szpitalu dziecięcym w Olsztynie ale za 10 miesięcy będzie pełnoletni. Podpowiesz coś?
W Polsce nie obowiązuje rejonizacja. Pacjent wybiera placówkę, w której chce się leczyć, może się ona znajdować poza miejscem zamieszkania, w tym poza województwem.

Informacje o lekarzach w tym opinie/oceny można poczytać np. portalach: www.znanylekarz.pl, www.rankinglekarzy.pl, www.abczdrowie.pl

ODPOWIEDZ

Wróć do „Moja Historia”